Dat het een veelvoorkomend fenomeen is, blijkt wel uit het feit dat je er zelfs muurbordjes voor kunt kopen, met daarop: ‘Departement van de vermiste sokken.’ Aan een draad met kleurige wasknijpers kun je dan eenzame sokken ophangen, wachtend op betere tijden. Die nooit komen. Want een vermiste sok – bij mij thuis althans – blijft weg. Maar waar is-ie naartoe? Over die vraag heeft zich al eens iemand gebogen, en hij of zij heeft toen in een kleine enquête de volgende opties gegeven: de sok is A) ergens achterin de droger blijven steken, B) tegen de bovenkant van je wasmachine geplakt, C) aan andere kleding blijven zitten of D) vertrokken naar Narnia.

Bijna driekwart van de respondenten koos voor Narnia; het sprookjesland achter de deur van de kast. Ik denk dat deze mensen zomaar eens gelijk zouden kunnen hebben. Wie weet welke wondere wereld zich schuilhoudt achter de deur van mijn droger? Er zijn dan ook slimme sokkenfabrikanten die een paar sokken nu als ‘2 plus 1’ verkopen, “omdat je er toch altijd één kwijtraakt”. Dat vind ik een wereldidee. Het klinkt misschien suf, maar ik kan echt een favoriet paar sokken hebben. Je zou denken: een sok is een sok. Maar sommige nieuwe sokken trek je aan, en dan weet je het meteen: zo, deze zitten écht lekker. (Ja, jongens, ik maak wat mee op een dag!) Het probleem van fijne sokken is echter dat ze een onweerstaanbare aantrekkingskracht uitoefenen op pubers.

Mijn dochter Emma en ik hebben dezelfde schoenmaat, maar ‘mijn en dijn’ is voor een puber een nogal rekkelijk begrip. Nu vind ik het meestal geen probleem om mijn spullen met haar te delen, maar in het geval van mijn favoriete sokken lijkt ze wel een eenmans-destructiebedrijf: ze rent ermee door de tuin, maakt ze vies op een manier die nooit meer helemaal schoon wordt én presteert het om er altijd gaten in te lopen. Mijn zoon Alec kan daar trouwens ook wat van; tot afgrijzen van mijn moeder. Zij wil kapotte sokken het liefst meteen stoppen, maar de sokken van nu zijn toch een beetje een wegwerpproduct geworden. Behalve je favoriete sokken dan, die moet je koesteren. Want die dag dat je er één kwijtraakt aan Narnia komt snel genoeg. Al denkt mijn moeder dat er iets heel anders mee gebeurt. “Die lintpluis uit je droger,” zei ze laatst, “dat is niks anders dan de gecremeerde resten van je vermiste sokken.”

Bron: De Telegraaf
http://www.telegraaf.nl/vrouw/columns/daphne/21904141/__Sokken__.html?utm_source=mailshare&utm_medium=email&utm_campaign=mailshare